Kompany po wyjściu ze szpitala. Trenerzy też potrzebują wsparcia

Trener Bayernu Monachium Vincent Kompany opuścił szpital po tym, jak w ubiegły piątek zasłabł podczas treningu. Dyrektor sportowy klubu Max Eberl przekazał, że przyczyną było podrażnienie opon mózgowo-rdzeniowych. Cała sprawa rozpoczęła w Niemczech dyskusję o tym, jak mało uwagi poświęca się zdrowiu szkoleniowców.

Co dokładnie się stało

40-letni Belg upadł w trakcie zajęć i potrzebna była pomoc lekarza pogotowia. W rozmowie z telewizją ARD Eberl wyjaśnił, że lekarze ustalili już diagnozę: to podrażnienie opon mózgowych, które nieleczone może przejść w zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Kompany czuje się tak dobrze, jak to możliwe w tej sytuacji, a wypisanie ze szpitala Eberl nazywa najlepszą wiadomością dla wszystkich w klubie.

Dyrektor sportowy stanowczo odrzuca tezę, że za problemami zdrowotnymi trenera stoi stres. Według niego to zwykła choroba, która może dopaść każdego, i nie ma związku z presją w Bundeslidze. Sam Kompany przyznał jednak, że nie słuchał własnego ciała. Jak powiedział: „W pewnym momencie moje ciało powiedziało: dość”. Kibice Bayernu odpowiedzieli transparentem poparcia, a niemieckie media przypominały, że trenerzy to też ludzie.

Trenerzy, którzy nie potrafią odpuścić

Asystent Kompany’ego, Aaron Danks, mówi wprost, że nakłonienie szefa do odpoczynku bywa wyzwaniem. Sam Kompany w wywiadzie dla „The Guardian” z 2019 roku opisywał, że potrzebuje ciągłych bodźców i nie pamięta leniwej niedzieli. Trener Freiburga Julian Schuster uważa, że szkoleniowcy nie zawsze dobrze dbają o siebie, a ta historia skłoniła go do refleksji.

Frank Wormuth, wykładowca w niemieckim związku piłkarskim (DFB) i były trener, wskazuje na kolejną przyczynę: wielu pierwszych trenerów nie umie delegować zadań. Chcą kontrolować wszystko, bo gdy drużyna przegrywa, czują się niepewnie. Dlatego do sztabów często zapraszają zaufanych znajomych. Wormuth opowiada, że sam zorientował się, jak bardzo pochłania go praca, dopiero gdy dzieci zwróciły mu uwagę, że w domu ma być ojcem, a nie trenerem.

Cody Royle, mentor trenerów współpracujący z klubami z NBA i Premier League, zwraca uwagę, że Kompany jest wciąż stosunkowo młodym szkoleniowcem. Dopiero uczy się rozpoznawać sygnały, które wysyła mu organizm. Jako piłkarz mógł odczytywać objawy fizyczne, a w pracy trenera chodzi częściej o sygnały psychiczne. Royle krytykuje też system szkolenia, bo młodych trenerów praktycznie nie uczy się dbania o siebie.

Pomysł: drugie spojrzenie z zewnątrz

Zarówno Wormuth, jak i Royle opowiadają się za rozwiązaniem, w którym ktoś z zewnątrz patrzy trenerowi na ręce. Taka osoba nie byłaby związana z klubową polityką. Mogłaby zadzwonić albo przyjechać i powiedzieć: „Jedź do domu, bo to nie idzie dobrze”. Royle przywołuje przy tym przypadek Jocka Steina, szkockiego trenera, który zmarł przy linii bocznej. Jego zdaniem przyczyną były pracoholizm i stres. Mentor ocenia, że futbol niespecjalnie chce cokolwiek zmieniać, bo „show musi trwać”.

Co to oznacza dla polskiego czytelnika

Sprawa dotyczy bezpośrednio niemieckiego klubu, ale polscy kibice Bundesligi i tak ją śledzą. W weekend Bayern gra z Borussią Dortmund, a nieobecność Kompany’ego na tym meczu będzie szczególnie widoczna. Z doniesień nie wynika, by temat miał jakiekolwiek przełożenie na przepisy w Polsce czy w Unii Europejskiej. To raczej sygnał do dyskusji o kulturze pracy w sporcie na najwyższym poziomie.

Warto też odróżnić podrażnienie opon mózgowych od zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Pierwsze, jak podał Eberl, może przejść w drugie, jeśli nie zostanie leczone. Dlatego przy silnym bólu głowy, gorączce czy sztywności karku nie należy zwlekać z wizytą u lekarza. Historia Kompany’ego pokazuje też, że sygnały z organizmu trzeba traktować poważnie, niezależnie od tego, jak wiele mamy na głowie.

Źródło: DW – „Bayern Munich head coach Vincent Kompany’s health scare highlights the need for better support for elite coaches”